Wybór kanałów wentylacyjnych wpływa na hałas, wydajność i trwałość całej instalacji rekuperacji — a w praktyce najlepiej sprawdza się połączenie obu rodzajów, użytych tam, gdzie mają sens.
Kanały elastyczne (flex)
Łatwe w montażu i dopasowaniu do trudnych tras, dlatego najczęściej stosowane na krótkich odcinkach przyłączeniowych — między rozdzielaczem a anemostatem. Ich wadą jest większy opór przepływu powietrza przy dłuższych odcinkach i większej liczbie zagięć, co zwiększa hałas i obciążenie wentylatorów centrali.
Kanały sztywne i modułowe
Sprawdzają się na magistralach — głównych trasach rozprowadzających powietrze z centrali do rozdzielaczy. Mają mniejsze opory przepływu, są bardziej przewidywalne pod względem parametrów i łatwiejsze do zaprojektowania z konkretną średnicą na konkretny odcinek. System modułowy, taki jak TopFlex, pozwala budować całą magistralę z gotowych, kompatybilnych elementów — rur, rozdzielaczy, skrzynek rozprężnych i króćców — bez improwizowania połączeń na budowie.
Co jest ważniejsze niż sam materiał
Zarówno w kanałach elastycznych, jak i sztywnych, zbyt mała średnica w stosunku do wymaganego przepływu powietrza zwiększa prędkość powietrza, a więc hałas i spadek wydajności. Dlatego dobór przekroju — nie tylko rodzaju kanału — powinien wynikać z projektu instalacji, a nie z przyzwyczajenia wykonawcy.
TopFlex oferuje kilka wariantów średnic (52×117 mm, 63, 75, 90 mm) w ramach jednego, kompatybilnego systemu — zobacz kanały wentylacyjne TopFlex.